Srpsko Sarajevo 1992. – Dvadeset šest godina od stravičnog i nekažnjenog zločina tzv. ARBiH

Objavio:

kolumne

- prije 1 godina u

Peđa Kovačević

Navršilo se dvadeset šest godina od stravičnog zločina, koji su nad građanima Ilidže počinile snage takozvane Armije Republike Bosne i Hercegovine. Nekoliko granata ispaljenih s položaja samozvane armije, usmrtilo je sedamnaest i ranilo četrdeset Sarajlija, koji su čekali gradski prevoz ispred zgrade Opštine Ilidža.

Najmlađa žrtva ovog zločina, za koji nikad niko nije odgovarao, bio je Slađan Grgić, koji je u trenutku smrti imao samo 13, a najstarija žrtva imala je 82 godine. Istog dana, na istom mjestu, od iste zločinačke ruke, teško je ranjena i Slađanova sestra Sanja, koja i danas trpi i fizičke i duševne posljedice zločina.

Razornu moć granata ispaljenih s položaja takozvane Armije Republike Bosne i Hercegovine, opisuje činjenica da su porodice ubijenih svoje namilije prepoznavale po odjeći koju su tog dana nosili.

Tog dana, u agresiji na civilno stanovništvo Srpskog Sarajeva ubijeni su: Žarko Kreštalica, Milojka Tambur, Ružica Martinović, Slađan Grgić, Branka Milošević, Nataša Kvesić, Tomislav Milanović, Zdravko Šutalo, Mira Delić, Petko Radovanović i mnogi drugi Ilidžanci.

Poražavajuća je činjenica da se sva ova imena, kao i imena svih civila koje su ubili pripadnici takozvane Armije Republike Bosne i Hercegovine, nalaze na spisku ubijenih građana Sarajeva, a svijetu se predstavljaju kao „žrtve srpske agresije na Sarajevo i Bosnu i Hercegovinu“.

„Crvena linija“, jedna od najvećih laži poslijeratnog Sarajeva

Molim vas, znate da ja živim ovdje na Ilidži i ne želim nikakve probleme. Nemojte me fotografisati. Imala sam 14 godina i odlično se sjećam tog dana. Prizore sam posmatrala s distance. I prije i nakon tog događaja, muslimanske granate su padale po Ilidži, ali to je nastrašniji ratni prizor koji pamtim. Krvi je bilo svuda naokolo. Boli me, ne što muslimanski mediji ne govore o tom zločinu, ne što za Slađana na Ilidži danas niko ne zna, već što polako, našu žrtvu zaboravljaju mediji, političari i naš narod u Srpskoj. O Srbiji da ne govorim – kazala je gospođa koja je i nakon predaje Ilidže Federaciji Bosne i Hercegovine s porodicom ostala na svom ognjištu.

Povodom godišnjice od stravičnog zločina na Ilidži, koja je nakon Dejstonskog mirovnog sporazuma poklonjena Federaciji Bosne i Hercegovine, obratio sam se Opštini Ilidža s pitanjem da li i na koji način Opština obilježava stradanje svojih građana i da li se može očekivati da Opština na bilo koji način označi mjesto stradanja sedamnaest nedužnih civila. Odgovor koji su, pretpostavljamo, u Opštini, što zbog ćirilice, što zbog samih pitanja protumačili kao provokaciju, nisam dobio. S istim pitanjima obratio sam se i Vladi Županije Sarajevo, ali ni na toj adresi nisam uspio dobiti odgovor.

Kratku analizu ratnih dešavanja na teritoriji Sarajeva, uključujući i priču o ovom zločinu, možete pročitati na sljedećem linku:

Krvavi pir merhametli vanzemaljaca – Ilidža 1992.

Ostavite komentar

Oglasi

Slider
Slider