„SRBI SU UBILI 12.000 SARAJLIJA“ 5. februar – još jedan povod za ponavljanje sarajevskih laži

Objavio:

Peđa Kovačević

- prije 2 sedmica u

kolumne

Petog dana februara obilježava se godišnjica masakra na sarajevskoj pijaci Markale. Ovaj dan obilježava se, kako piše na zvaničnoj internet stranici Skupštine Kantona Sarajevo, kao Dan sjećanja na sve poginule građane Sarajeva u periodu od 1992. do 1995. godine.

Tačno ime dana sjećanja teško je bilo utvrditi, jer novinari i zvaničnici samo ime dana mijenjaju po potrebi, pa se danas moglo čuti da je ovaj dan „posvećen žrtvama opsade Sarajeva“, „svim žrtvama nastradalim u Kantonu Sarajevo“ itd.

Onome ko površno pristupa informacijama koje iz Sarajeva stižu tokom obilježavanja značajnih godišnjica, učiniće se da je potpuno svejedno kojim se trminima opisuje značajan datum u istoriji grada. Upravo ime dana sjećanja, pruža mogućnost beskrajnih manipulacija i laži koje sarajevska čaršija u svijet šalje punih 27 godina.

Dan sjećanja na sve poginule građane Sarajeva u periodu od 1992. do 1995. godine, očigledno je zvanično ime značajnog datuma. Pod ovim se podrazumijeva da se današnji Kanton Sarajevo sjeća svih žrtava koje su nastradale na teritoriji koja se prije posljednjeg rata zvala grad Sarajevo. A veći dio te teritorije, tokom rata nalazio se u Republici Srpskoj.

Današnji Kanton Sarajevo, velikodušno je prigrlio sve srpske civilne žrtve stradale od strane pripadnika takozvane Armije Republike Bosne i Hercegovine /tzv. ARBiH/ i sjetio ih se i ovog 5. februara, a političko Sarajevo je kroz interpretaciju „dan sjećanja na žrtve opsade Sarajeva“ u svijet još jednom poslalo laž – da su svi stradali „žrtve srpske agresije“ i da su svi ubijeni na teritoriji Sarajeva koju su kontolisale vlasti takozvane Republike Bosne i Hercegovine.

I danas je, ko zna koliko puta, izgovoren broj 11.541.

Godine 2012. u glavnoj sarajevskoj ulici, u znak sjećanja na ubijene Sarajlije, postavljen je niz od 11.541 crvene stolice. Taj broj ubijenih Sarajlija podatak je Istraživačko-dokumentacionog centra iz Sarajeva, na čijem čelu je gospodin Mirsad Tokača. Tog dana u svijet je još jednom, kao i danas, otišla slika o stradanju građana Sarajeva koji su ubijeni u ‚‚srpskoj agresiji” na taj grad i Bosnu i Hercegovinu. Svi svjetski mediji prenijeli su sliku ‚‚Crvene linije” koja je postavljena u znak sjećanja na ubijene građane Sarajeva tokom ‚‚srpskog iživljavanja” nad nedužnim stanovništvom ‚‚evropskog Jerusalima”. Naravno, svaki čitalac ili gledalac će pod sintagmom ‚‚ubijeni građani”, nekom emotivnom logikom, smatrati da se radi o ubijenim civilima tog grada. Nekom gledaocu u Sjevernoj Karolini neće pasti na pamet da zagrebe ispod površine, već će zdravo za gotovo primiti informaciju koju mu prenosi njegova televizija, baš kao što i većina naših građana zdravo za gotovo uzima srpske informacije koje se odnose na ratna dešavanja u Siriji ili u Iraku, recimo. U tom uzimanju zdravo za gotovo, gledalac iz Sjeverne Karoline ili Štajerske, Srbe mora okarakterisati kao zločinački narod.

S obzirom na to da je ‚‚Crvena linija” postavljena po podacima kojima raspolaže institut gospodina Tokače, ti podaci se u Sarajevu smatraju validnim.

Zanimljiv je način na koji je on razvrstao ubijene građane Sarajeva, a još je zanimljivija slika koja je otišla u svijet.

U Sarajevu je, prema njegovim podacima, poginulo ili ubijeno (vojnik gine, civil je ubijen) 13.745 stanovnika. Evidencija se vodi za sve građane koji su živjeli na teritoriji tadašnjeg grada, dakle, na teritoriji svih deset gradskih opština, od Pala do Hadžića i od Trnova do Ilijaša. Od tog broja 8.245 su vojnici, oko 6.000 vojnika tzv. ARBiH, a oko 2.200 su vojnici Vojske Republike Srpske (VRS) i Jugoslovenske narodne armije (JNA). Oko 5.500 su civili. Stolice koje su postavljane u znak sjećanja na stradale, postavljene su za sve, izuzev za vojnike JNA i vojnike VRS. U svijet je, dakle, otišla slika o ubijenih 11.541 civila, jer nijedna medijska kuća se nije bavila razvrstavanjem ubijenih na civile i vojnike. Ali, tome nije kraj. Ostalo je više od pet hiljada civila koji su propagandno stavljeni u tu kategoriju, bez razvrstavanja po osnovu mjesta na kojem su poginuli. Narodski rečeno, ako je u Sarajevu ubijeno pet hiljada civila, a da je deset mnogo je, šta može pomisliti čitalac, gledalac ili zainteresovani iz Srbije, Crne Gore, Hrvatske ili bijelog svijeta?! Naravno, i nakon ovih pojašnjenja i umanjivanja broja ubijenih civila, te žrtve će pripisati ‚‚srpskoj agresiji”.

МMalo ko želi da zna, osim onih koji su rat proveli na Grbavici, Vracama, u Nedžarićima, na Dobrinji, Ilidži, u Vogošći, Hadžićima, da su sva pomenuta naselja i opštine tada bili u sastavu Republike Srpske. Malo ko želi znati da je snajper svakodnevno djelovao po srpskim civilima na Grbavici, Nedžarićima, da su s Igmana granatirani Ilidža i Hadžići, s drugih brda i uzvišenja Vogošća i Ilijaš. Malo ko želi znati da je jedan pripadnik ‚‚Ševa” svjedočeći o tome kako je snajperom gađao civile na Grbavici, a na pitanje novinara kako je znao da ubija Srbe, a ne Muslimane u tom naselju, rekao: ‚‚Birali smo babe u crnini. To sigurno nisu bile Muslimanke”. Ako je tadašnje Sarajevo pod kontrolom Izetbegovićeve vojske bilo u okruženju, mora se znati i činjenica da je tadašnje Srpsko Sarajevo bilo u gotovo potpunom obruču muslimanskih snaga. Trnovo je najudaljenija nekadašnja sarajevska opština. Svi znamo za neviđeni zločin muslimanskih snaga nad srpskim življem u Trnovu, koje je proporcijalno broju stanovnika, poslije Srebrenice, druga opština s najviše ubijenih u proteklom ratu. Zamislite da se uz srpsko ime jedanog stanovnika zabačenog trnovskog sela, od Sarajeva udaljenog i preko 30 kilometara, pripiše sintagma ‚‚ubijeni sarajevski civil”! Sve civilne žrtve koje su ubijene na tim teritorijama Srpskog Sarajeva, nalaze se na spisku ubijenih građana ‚‚evropskog Jerusalima”. Ubijeni su od strane tzv. ARBiH i stavljeni su na spisak onih koje Sarajevo danas žali. Njihov cilj jeste da se svijetu pokaže da je na što užem urbanom području Sarajeva, ubijeno što više ljudi. To rade tako što zloupotrebljavaju teritorijalnu organizaciju prijeratnog Sarajeva. Trnovo jeste pripadalo gradu Sarajevu, ali sa Sarajevom ima veze isto koliko Mladenovac s Beogradom. Muslimanska i zapadnjačka propaganda se tu nisu zaustavile, već su na spisak ubijenih građana Sarajeva od strane ‚‚srpskog agresora” stavili i one Srbe koji su mučeničkom smrću nastradali na Kazanima, silnim muslimanskim logorima i u svim dijelovima grada koje je kontrolisala tzv. ARBiH. Tako se na spisku ubijenih u „srpskoj agresiji“ nalazi i ime doktora Milutina Najdanovića, muzičara Slobodana Samardžića i mnogih drugih, javnosti manje poznatih ljudi. Sarajlije žale i za srpskim civilima koji su od strane tzv. ARBiH ubijeni u masakru na Ilidži. Čekajući autobus ispred zgrade Opštine Ilidža, pokosile su ih granate ispaljene s položaja samozvane armije. Sarajlije žale i za dvije srpske djevojčice snajperskim oružjem ubijene dok su na Grbavici igrale svoje posljednje dječije igre. I djevojčica Mirjana Dragičević je svijetu predstavljena kao žrtva ‚‚srpske agresije“. Pred očima njene majke silovala su je trojica pripadnika tzv. ARBiH, koji su je nakon silovanja i ubili. Na spisku su i Boško i Admira, za čiju smrt su odgovorne muslimanske ‚‚Ševe”. Na spisku ubijenih građana Sarajeva su i pomenute ‚‚babe u crnini“. Na području nekadašnjeg Srpskog Sarajeva, tokom posljednjeg rata ubijeno je preko 200 mališana srpske nacionalnosti. Njihovih imena na spomenku ubijenoj djeci Sarajeva nema, ali se ta djeca svijetu predstavljaju kao žrtve ‚‚srpskog agresora”

Ko je ubio jedno dijete, kao da je ubio cijeli svijet!

Zvanično Sarajevo potencira priču o ubijenih oko 1.600 mališana. U Sarajevu je postavljen i spomenik za tu djecu. Ali na tom spomeniku stoji uklesano oko 500 imena ubijene sarajevske djece. Gdje se nalaze imena preostalih preko hiljadu mališana? Organizatori podizanja spomenika kažu da još nisu prikupili dovoljno podataka o ubijenoj djeci. Dvije i po decenije nakon rata oni nemaju dovoljno podataka, ali broj koji šalju u svijet imaju. Gubi li se tu logika? Znamo tačan broj ubijene djece, a ne znamo ko su i čiji su! O godišnjicama, pored tog spomenika okupi se nekoliko desetina građana. Je li moguće da o takvim godišnjicama roditelj, ako je živ, ne izađe i svoju tugu ne podijeli s onima čiju nesrećnu sudbinu dijeli? Ako lažu za 1.600 ubijene sarajevske djece, zašto ne bi slagali i za broj pet stotina?

Vrlo često, besramno, taj broj zaokruže na dvije hiljade.

U nastavku možete pročitati priče o tužnim sudbinama brojnih sarajevskih Srba, koji su na najsvirepije načine stradali od strane pripadnika tzv. ARBiH, a koji se i danas, ovog 5. februara, u vidu brojeva, predstavljaju kao žrtve „srpske agresije“.

Autor: Peđa Kovačević
Napomena: komentari čitalaca ne predstavljaju ni na koji način stav redakcije portala trebevic.net. Za sadržaj i tačnost komentara čitalaca ne odgovaramo. Sadržaj se pregleda i neprimjereni komentari se ne objavljuju. Portal trebevic.net zadržava pravo brisanja komentara bez najave i bez objašnjenja.

Uslovi komentarisanja: Poštovani, pri objavi komentara molimo Vas za kulturno izražavanje. Administrator neće objaviti komentare koji na bilo koji način vrijeđaju druge po bilo kojoj osnovi ili svojim sadržajem nisu na adekvatnom mjestu.

Redakcija Trebević Info Portala je u slučaju komentara koji izazivaju rasnu, nacionalnu ili vjersku mržnju, te potiču na nasilje dužna obavijestiti nadležne organe o takvom pristiglom komentaru.

Ostavite komentar

Your email address will not be published.