Krvavi pir merhametli vanzemaljaca – Ilidža 1992.

Objavio:

Peđa Kovačević

- prije 3 sedmica u

kolumne

Ono što svjetska i regionalna javnost zna o ratnom Sarajevu, može se svesti na sljedeće: ‚‚Sarajevski Srbi su u aprilu 1992. godine napustili Sarajevo, naselili se na brda iznad grada i formirali oružane snage, koje su skoro četiri godine terorisale preostalo nenaoružano sarajevsko stanovništvo.“ U mnogim medijskim izvještajima sa druge strane sarajevskog ratišta ne postoji otpor, već se radi o klasičnom teroru nad civilnim stanovništvom, bez ikakvih analiza novinara koji nam donosi priču. Pod uticajem medijske mašinerije u tu priču su povjerovali i mnogi Srbi koji nemaju veze s teritorijom o kojoj govorim. Istina je mnogo drugačija.

Na samom početku onoga što Sarajlije zovu puškaranje, došlo je do pomjeranja stanovništva. Srbi su odlazili u naselja i opštine u kojima je vlast formirala Srpska demokratska stranka, a Muslimani tamo gdje je vlast pripala Stranki demokratske akcije.

Iz prethodne rečenice se da naslutiti da je Sarajevo na samom početku rata i u ratu bio podjeljen grad, da se radilo o građanskom ratu, a ne o agresiji, kako to svijetu i domaćoj javnosti želi prikazati muslimanska strana. To što je prirodnim demografskim stanjem srpska većina okruživala većinsku muslimansku sredinu, ne znači da se radilo o opsadi, već da je svako branio svoje ognjište na onim teritorijama gdje je formirana srpska, odnosno muslimanska vlast. Kako je muslimanski dio grada bio okružen srpskom većinom i njihovim vojnim snagama, tako je i srpska teritorija gotovo u potpunosti bila u obruču tzv. Armije Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH), te se od Ilidže do Pala putovalo i po dva sata. Srpska vojska jeste bila raspoređena na visokim kotama oko grada, a ta činjenica se u javnosti opisuje i kroz ime jednog dokumentarnog filma – ‚‚Vanzemaljci iznad Sarajeva”. Međutim, vanzemaljaca je bilo i na Igmanu i na drugim visokim kotama. Često su te kote bili i sarajevski soliteri, pa su tom činjenicom i oni postajali legitimna vojna meta. Ti vanzemaljci su nosili turska i arapska imena, te logikom dvostrukih aršina, njihove granate koje su padale po Ilidži, Hadžićima i drugim srpskim opštinama, njihovi snajperi koji su terorisali stanovništvo srpske Grbavice, svijet nije prepoznao kao vanzemaljsko djelovanje po nevinom civilnom stanovništvu. Ima li smisla zamjerati svijetu, kad i mnogi srpski mediji ratno Sarajevo tretiraju kao opkoljen, a ne podijeljen grad?!

Zaboravlja se da je prva linija fronta prolazila kroz samo Novo Sarajevo, Miljackom na Grbavici, a ne na nekim brdima. Svjedočeći o tome kako je snajperom gađao civile na Grbavici, a na pitanje novinara kako je znao da ubija Srbe, a ne Muslimane u tom naselju, jedan pripadnik „Ševa” je rekao: „Birali smo babe u crnini, to zasigurno nisu bile Muslimanke“. Pred sam kraj rata pripadnici te terorističke organizacije, koju je formirala sama muslimanska vlast, odabrali su i dvije djevojčice na Grbavici. Milica Lalović i Nataša Učur nisu znale da su odabrane i nisu bile svjesne da na lastišu igraju svoju posljednju dječju igru. Imale su samo devet, odnosno deset godina.

Ilidža je za vrijeme rata bila jedna od opština koja se nalazila u Republici Srpskoj. Na Ilidži su živjeli ljudi. Na Grbavici, Vracama, Dobrinji, u Nedžarićima, Vogošći, Ilijašu i Palama, takođe su živjeli ljudi. Baš kao u dijelu Sarajeva koji se nalazio s one strane fronta, i ovi ljudi su bili visokointeligentna bića koja su podložna patnji i bolu. I ovi ljudi su bili žrtve unakrsne vatre i granatiranja. Meci i granate na stanovnike Srpskog Sarajeva stizali su od merhameli junaka u tenama, koji su puške pravili od cijevi školskih stolica. Tim puškicama su za tri i po godine rata na teritoriji Sarajeva uspjeli da ubiju oko osam hiljada srpskih civila i boraca. Doduše, puškice nisu koristili u svim zločinačkim pirovima. Na Kazanima su mnogim sarajevskim Srbima život uzimali isključivo noževima, jer je praksa te jedinice, valjda ritualno, bila odsjecanje srpskih glava. Naoružani maerhametom i praćkama, na teritoriji Bosne i Hercegovine, u istom periodu su ubili preko 30.000 sunarodnika pravoslavne tradicije.

Za slučaj ‚‚Markale” čuo je svaki punoljetni govornik ovog jezika. Za patnju stanovništva onog dijela Sarajeva koji se našao pod kontrolom tzv. Armije Republike Bosne i Hercegovine čuo je cijeli svijet.

Žarko Kreštalica, Milojka Tambur, Ružica Martinović, Slađan Grgić, Branka Milošević, Nataša Kvesić, Tomislav Milanović, Zdravko Šutalo, Mira Delić i Petko Radovanović. To su imena ubijenih Srba za koja svijet nikad nije čuo. Svijet nikad nije i nikad neće čuti imena još trideset troje ranjenih Sarajlija, koji su tog kobnog dana čekali autobus izpred zgrade Opštine Ilidža. Tog 26. oktobra 1992. godine tzv. ARBiH za cilj nije imala srpske odbrambene položaje i vojne objekte. Cilj ispaljenih granata od strane pripadnika samozvane armije, bili su srpski civili.

Bilo bi suvišno reći da za ovaj masakr, kao ni za smrt pomenutih djevojčica i ‚‚baba u crnini” nikad niko nije odgovarao. Kad su srpske žrtve u pitanju, to se podrazumjeva.

Slađan je imao samo 14 godina. Njegovog imena na spomeniku ubijenoj djeci Sarajeva nema. Za sarajevske vlasti on nije bio dijete, a vjerovatno ni ljudsko biće. Njegova mama se ne zove Munira, nema četiri tisuće mjesečnih primanja, ne vozi džip, nije medijska zivjezda i nema privilegiju da utiče na državna pitanja, niti se njeni stavovi prenose kao udarna vijest mnogih medija. Zapravo, mi ne znamo ni kako se zove Slađanova mama, da li je živa ili daleko od svog Sarajeva, možda u tuđoj provinciji, tiho boluje svoju bol.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn
Autor: Peđa Kovačević
Napomena: komentari čitalaca ne predstavljaju ni na koji način stav redakcije portala trebevic.net. Za sadržaj i tačnost komentara čitalaca ne odgovaramo. Sadržaj se pregleda i neprimjereni komentari se ne objavljuju. Portal trebevic.net zadržava pravo brisanja komentara bez najave i bez objašnjenja.

Uslovi komentarisanja: Poštovani, pri objavi komentara molimo Vas za kulturno izražavanje. Administrator neće objaviti komentare koji na bilo koji način vrijeđaju druge po bilo kojoj osnovi ili svojim sadržajem nisu na adekvatnom mjestu.

Redakcija Trebević Info Portala je u slučaju komentara koji izazivaju rasnu, nacionalnu ili vjersku mržnju, te potiču na nasilje dužna obavijestiti nadležne organe o takvom pristiglom komentaru.

Ostavite komentar

Your email address will not be published.