Današnje Sarajevo – grad laži i manipulacija o ratu na obalama Miljacke

Objavio:

Peđa Kovačević

- prije 2 godine u

kolumne

Godine 2012. u glavnoj sarajevskoj ulici, u znak sjećanja na ubijene Sarajlije, postavljen je niz od oko 12.000 crvenih stolica.

Broj od oko 12.000 ubijenih Sarajlija podatak je Istraživačko-dokumentacionog centra iz Sarajeva, na čijem čelu je gospodin Mirsad Tokača. Tog dana u svijet je još jednom otišla slika o stradanju građana Sarajeva koji su ubijeni u ‚‚srpskoj agresiji” na taj grad i Bosnu i Hercegovinu. Svi svjetski mediji su prenijeli sliku ‚‚Crvene linije” koja je postavljena u znak sjećanja na ubijene građane Sarajeva tokom ‚‚srpskog iživljavanja” nad nedužnim stanovništvom ‚‚evropskog Jerusalima”. Naravno, svaki gledalac će pod izrazom ‚‚ubijeni građani”, nekom emotivnom logikom, smatrati da se radi o ubijenim civilima tog grada. Nekom gledaocu u Sjevernoj Karolini neće pasti na pamet da zagrebe ispod površine, već će zdravo za gotovo primiti informaciju koju mu prenosi njegova televizija, baš kao što i većina naših građana zdravo za gotovo uzima srpske informacije koje se odnose na ratna dešavanja u Siriji ili u Iraku. U tom uzimanju zdravo za gotovo, gledalac iz Sjeverne Karoline ili Štajerske mora Srbe okarakterisati kao zločinački narod.

Temu koju sam započeo, donekle je obradila jedino RTRS, odnosno novinarka te kuće Branka Kusmuk, kojoj se ovom prilikom zahvaljujem. Slušajući njen intervju sa gospodinom Tokačom, izdovijio sam i od riječi do riječi otkucao njegov govor koji se odnosi na ubijene građane Sarajeva, odnosno na broj ubijenih i njihovu klasifikaciju u određene grupe. Otkucani tekst sam sačuvao kao fotografiju, kao dokaz da je iz Sarajeva ko zna koji put za 25 godina u svijet otišla laž. U eri digitalizacije ništa nije sigurno, a ako iskreno žalim za nekim izgubljenim dokumentom sa svog računara, onda je to ta fotografija. Bila bi ta fotografija idealna pratnja ovom tekstu. Danima sam nakon gubitka podataka pokušavao pronaći snimak intervjua s gospodinom Tokačom, ali nisam uspio. Žalim, jer ću u ovom tekstu morati parafrazirati i po sjećanju zaokružiti brojke o kojima je govorio Tokača. S obzirom na to da je ‚‚Crvena linija” postavljena po podacima kojima raspolaže njegov institut, jako je zanimljiv način na koji je on razvrstao ubijene građane Sarajeva, a još je zanimljivija slika koja je otišla u svijet. U Sarajevu je, prema njegovim podacima, ubijeno više od 13.000 stanovnika tog grada. Evidencija se vodi za sve građane koji su na neki datum 1991. godine imali prebivalište na teritoriji tadašnjeg grada, dakle, na teritoriji svih deset gradskih opština, od Pala do Hadžića i od Trnova do Ilijaša. Od tih oko 13.000 ubijenih građana Sarajeva oko 8.000 su vojnici svih zaraćenih strana. Nešto više od 5.000 su civili. Stolice koje su postavljane u znak sjećanja na nastradale su postavljene za sve, izuzev za vojnike JNA i vojnike VRS. U svijet je, dakle, otišla slika o ubijenih 12.000 civila, jer nijedna medijska kuća se nije bavila ovim razvrstavanjem ubijenih na civile i vojnike. Ali, tome nije kraj. Ostalo je pet hiljada civila koji su sumnjivo stavljeni u tu kategoriju bez razvrstavanja po osnovu mjesta na kojem su poginuli. Narodski rečeno, ako je u Sarajevu ubijeno pet hiljada civila, a da je deset, mnogo je, i slava svim nastradalim, šta može pomisliti čitalac, gledalac ili zainteresovani iz Srbije, Crne Gore, Hrvatske ili bijelog svijeta?! Naravno, i nakon mog pojašnjenja i umanjivanja brojke o ubijenim civilima, te će žrtve pripisati ‚‚srpskoj agresiji” na taj grad.

Malo ko zna, osim onih koji su rat proveli na Grbavici, Vracama, u Nedžarićima, na Dobrinji, Ilidži, u Vogošći, Hadžićima, da su sva pomenuta naselja i opštine tada bili u sastavu Republike Srpske. Malo ko zna da je snajper svakodnevno djelovao po srpskim civilima na Grbavici, Nedžarićima, Dobrinji, da su s Igmana granatirani Ilidža i Hadžići, s drugih brda i uzvišenja Vogošća i Ilijaš. Malo ko zna da je jedan pripadnik ‚‚Ševa” svjedočeći o tome kako je snajperom gađao civile po Grbavici, a na pitanje novinara kako je znao da ubija Srbe, a ne Muslimane u tom naselju, rekao :‚‚Birali smo babe u crnini, to zasigurno nisu bile Muslimanke”. Ako je tadašnje Sarajevo pod kontrolom Izetbegovićeve vojske bilo u okruženju, mora se znati i činjenica da je tadašnje Srpsko Sarajevo bilo u gotovo potpunom obruču muslimanskih snaga.

Trnovo je najudaljenija nekadašnja sarajevska opština. Svi znamo za neviđeni zločin muslimanskih snaga nad srpskim življem u Trnovu, koje je proporcijalno broju stanovnika, poslije Srebrenice, druga opština sa najviše ubijenih u proteklom ratu. Zamislite da se uz srpsko ime jedanog stanovnika zabačenog trnovsko sela, od Sarajeva udaljenog i preko 30 kilometara, pripiše sintagma ‚‚ubijeni sarajevski civil”! Sve civilne žrtve koje su ubijene na tim teritorijama Srpskog Sarajeva nalaze se na spisku ubijenih građana ‚‚evropskog Jerusalima”. Ubijeni su od strane tzv. ARBiH i stavljeni na spisak onih koje Sarajevo danas žali. Muslimanska i zapadnjačka propaganda se tu nisu zaustavile, već su na spisak ubijenih građana Sarajeva od strane ‚‚srpskog agresora” stavili i one Srbe koji su mučeničkom smrću nastradali na Kazanima i silnim muslimanskim logorima. Sadašnje Sarajlije žale i za mojim tetkom, koji je zaklan iza svoje zgrade na teritoriji Sarajeva pod muslimanskom kontrolom. Sarajlije su na spisak ubijenih stavili i čika Mišu, koji je nađen zaklan na istoj teritoriji, a o tome sam već pisao. Sarajlije žale i za dvije djevojčice snajperom ubijene dok su na Grbavici igrale svoje posljednje dječje igre. Na spisku su i Boško i Admira, za čiju smrt su dokazano odgovorne muslimanske ‚‚Ševe”.

Ko je ubio jedno dijete, kao da je ubio cijeli svijet. Neka ga kazna stigne i na ovom i na onom svijetu. Još jedna zanimljiva činjenica. Zvanično Sarajevo potencira priču o ubijenih oko 1.600 mališana. U Sarajevu je postavljen i spomenik za tu djecu. Ali, na tom spomeniku stoji uklesano oko 500 imena ubijene sarajevske djece. Gdje se nalaze imena preostalih preko hiljadu mališana? Organizatori podizanja spomenika kažu da još nisu prikupili dovoljno podataka o ubijenoj djeci. Dvije decenije nakon rata oni nemaju dovoljno podataka, ali cifru koju šalju u svijet imaju. Gubi li se tu logika? Znamo tačnu brojku ubijene djece, a ne znamo ko su i čiji su? O godišnjicama pored tog spomenika se okupi nekoliko desetina građana. Je li moguće da o takvim godišnjicama roditelj, ako je živ, ne izađe i svoju tugu ne podijeli s onima čiju nesrećnu sudbinu dijeli? Ako lažu za 1.600 ubijene sarajevske djece, zašto ne bi mogli slagati i za ovu cifru od pet stotina?

Zanimljiva je i sljedeća činjenica. Svijetom posljednjih 20 godina kruži priča o bradonjama na brdima iznad Sarajeva. Srbi su za vrijeme rata pod kontrolom držali samo uzvišenje Trebević. Postoji li priča o bradonjama ili golobradima s Igmana, koji granatiraju Ilidžu, Hadžiće? Postoji li priča o bradonjama ili golobradima sa uzvišenja sa kojih su granatirani Vogošća i Ilijaš? Ne postoji.

Ja se kao rođeni Sarajlija i kao Srbin ograđujem od srpskih zločina, stidim se Batka i njegovih zlodjela nad muslimanskim stanovništvom u tadašnjem Srpskom Sarajevu. Kada ću dočekati da se moji susjedi zastide Cace, Ćele i drugih zločinaca koji su harali muslimanskim dijelom Sarajeva i presuđivali bez suda srpskom rodu? Nažalost, neću dočekati nikad.

Negativna slika o kojoj gore govorim je otišla u svijet, i dalje odlazi, a da se niko, osim RTRS-a, nije osvrnuo na bestidne laži.

Je li srpska medijska moć ostala samo na RTRS-u i njihovim novinarima koji tragaju za istinom? Je li srpska inteligencija sposobna da prebroji svoje žrtve i sruši mit o opkoljenom Sarajevu i ubijenim Sarajlijama?

Borimo se za istinu! Ne posmatrajmo nijemo kako sluge Zapada svijetu prezentuju kao jedinu, istinu koja njima odgovara? Podijelite ovaj tekst! Ne zbog mene, ne zbog ovog sajta, već zbog srpskog roda, nad kojim se nadvio okupatorski medijski mrak, koji iz dan u dan uništava srpsko nacionalno biće, okupatorski medijski mrak koji u Srbiji proizvodi Kandiće, Biserko, Miliće, a u Srpskoj Puhalo i slične njemu.

Autor: Peđa Kovačević
Napomena: komentari čitalaca ne predstavljaju ni na koji način stav redakcije portala trebevic.net. Za sadržaj i tačnost komentara čitalaca ne odgovaramo. Sadržaj se pregleda i neprimjereni komentari se ne objavljuju. Portal trebevic.net zadržava pravo brisanja komentara bez najave i bez objašnjenja.

Uslovi komentarisanja: Poštovani, pri objavi komentara molimo Vas za kulturno izražavanje. Administrator neće objaviti komentare koji na bilo koji način vrijeđaju druge po bilo kojoj osnovi ili svojim sadržajem nisu na adekvatnom mjestu.

Redakcija Trebević Info Portala je u slučaju komentara koji izazivaju rasnu, nacionalnu ili vjersku mržnju, te potiču na nasilje dužna obavijestiti nadležne organe o takvom pristiglom komentaru.
  1. Превести на енглеском,фанцуском,немачком ,скупити што више ових прича снимати филм документарни… и све у РАША ТУДЕЈ

  2. Veliko hvala sto iznosis ovu istinu! Ovim bi trebalo da se bavi drzava, kako RS tako i Srbjja kao i Markalama, Srebrenicom, Rackom i raznim drugim lazima kojima je bacana ljaga i krivica na nas narod.

Ostavite komentar

Your email address will not be published.